Verhuizing

Sneller dan ik dacht (véél sneller, met speciale dank aan de boekhouder en Dondersteen), vind ik mijn nieuwe speeltuintje geschikt genoeg om gasten te ontvangen. Taaldoos.blogspot gaat daarom verhuizen naar deze nieuwe locatie. Jullie zijn allemaal welkom daar op de feestelijke opening die de hele week duurt. Af is het niet helemaal, hier en daar rammelt het wel een beetje. Dus heb je zin om nog te helpen lampjes op te hangen of een tegel recht te leggen: houd je niet in. Maar voor 't overige: veel plezier in mijn nieuwe speeltuintje!

NEEN!

NEEN, NEEN en nog eens NEEN!
Het lag NIET aan mij dat deze weblog gister niet te bereiken was.
Zullie, al die anderen, waren ook gebarricadeerd.
En ik zat dan wel te knoeien, maakte er ook echt wel een zootje van, met letters die breeduit gingen liggen alsof ze een zonvakantie op 't strand hadden, maar de boel barricaderen, dat zou ik niet durven.

Ondertussen ben ik van overmoed naar driest gedrag doorgedraafd. Want deze digibiel heeft nu - met een beetje hulp - wordpress binnengehaald. En zit te prutsen om een sjabloon een beetje op maat te krijgen. Dat duurt nog wel even, dus er zal hier nog wel een blogje of wat komen. Maar over een poosje komt hier een verhuisberichtje.

Ja dat geloof ik echt. Want ik geloof hardnekkig in het meest onwaarschijnlijke.
Dat vind ik leuk. Alleen maar geloven in wat aannemelijk is of voor de hand ligt, zo van 'ik geloof van wel' dat stelt niks voor. Dus!

Help

Deze schoenmaker hield zich weer eens niet bij haar leest. Ging even knutselen met de template. Dat is ook taal, maar niet mijn taal. Zoals de meeste Hollanders een woordje over de grens spreken en denken dat het heel wat is, maar ondertussen niet zien dat de locale bevolking beleefd alle moeite doet om het lachen om de blunders te verbergen, zo spreek ik mijn woordje programmeer: enthousiast en overmoedig.

Mevrouw Blogger houdt haar lachen niet in, maar confronteert me wreed grijnzend met mijn broddelwerk. Hier sta ik, in mijn hemd. Met de sidebar tot voorbij mijn enkels afgezakt. Allemaal door één toevoeginkje, dat ik, toen ik de ramp zag, gelijk weer had weggehaald. Het mocht niet baten.

Wie wil en kan mij uit mijn beschamende positie helpen?
Allez votre corridor!

EDIT: Omdat zelfs zeer knappe koppen de oorzaak niet vonden, heb ik een confectiejasje opgehaald bij blogger. Dat probeer ik aan te passen, maar 't is nog niet af zoals je ziet. Komt goed, komt goed, komt goed (hoop ik).

Dis

"Ayla had een dis", zegt mijn dochter als ik vraag hoe haar schooldag was.
"Een wat?", vraag ik. In gedachten zie ik witte jassen een bleek kind afvoeren en een schattig reptieltje, geplukt uit de haag, gevangen in een terrarium. Een gedekte tafel met wit damast en zilveren bestek zal wel niet bedoeld zijn, neem ik zomaar aan.
"Een DIS", zegt mijn dochter nog eens extra duidelijk, alsof ik doof ben.
"Wat is een dis?"
"Weet ik niet. Maar Jasper zei het."
Ik snap er nog niks van en vraag wat er aan die uitspraak vooraf ging.
"Jasper had een grap gemaakt tegen Ayla. En Ayla wist niks terug te zeggen. Toen zei Jasper: 'Haha, nou heb je een dis.'"

Op internet vind ik 'dissen' als jongerentaal voor 'iemand op zijn nummer zetten'. Een dis is dus waarschijnlijk zoiets als met je mond vol tanden staan, en waarschijnlijk een verre afstammeling voor dagelijks gebruik van het veel ernstiger 'dissociatie'.

Toch best wel een beetje keileuk, weetjewel, die jongerentaal. Vooral dat je al gelijk achterloopt waar je bijstaat. Dat keigoed niet meer kon, wist ik al, maar dat ook vetcool en relaxt uit de mode waren, dat was me nog ontgaan. En waar is duh! gebleven?

Samen met mijn dochter diep ik de termen uit mijn jeugd op. Na diep graven vind ik er een paar. Psychedelisch (sticker op mijn agenda die uitgelegd moest worden door een grote broer), hip, tof, goozer, nozem, mazzel, woeps, gaaf (die kreeg recent herkansing), daas, noppes, weetjewel dus en best wel, maar verder kom ik niet. Wie van de oudjes helpt me?

Wie niet dagelijks op het schoolplein staat en een beetje bij wil raken kan hier een hedendaagse woordenlijst vinden.

Nou doehoei!

Tellergeneugten

Als ondernemende taaldoos smaak ik het geneugt van het strategisch leren omgaan met publiciteit. Zo houdt een teller de bezoekersaantallen op mijn website bij en mag ik 'in de baas haar tijd' de statistieken bestuderen.

De teller vertelt hoeveel mensen mijn site bezoeken, hoe ze er gekomen zijn, hoeveel mensen nog eens terugkomen, waar ze komen, en - als ze dat niet hebben afgeschermd - zelfs beeldscherminstellingen, plug-ins, toestaan van cookies en meer informatie waarvan veel mensen niet weten dat ze al surfend zulke informatie prijsgeven.

Een deel van de statistieken is ronduit nuttig. Ze vertellen bijvoorbeeld dat de advertentie in de Gouden Gids verspilling was, omdat die geen bezoekers heeft opgeleverd. Een artikeltje over het Daltononderwijs in het plaatselijke sufferdje - en ook geplaatst op mijn site - leverde in een jaar tijd meer dan 300 bezoekers op via verschillende zoekmachines.
Een website is als een etalage: de meeste mensen kijken in 't voorbijgaan, een enkeling daarvan komt binnen. Meer bezoekers is meer kans dat er van die enkelingen m'n woordenwinkel daadwerkelijk binnenstapt.

Maar behalve nuttig vind ik het vooral toch ook leuke onzin. Te weten bijvoorbeeld dat:

• voor 10 uur 's morgens en tussen 13.00 uur en 14.00 niemand mijn site bezoekt,
• mensen die terugkomen voor een tweede of derde bezoek, dat 's avonds na 23.00 uur doen;
• op maandagen de meeste bezoekers komen;
• op dinsdagen de meeste pagina's worden bezocht;
• mijn site niet alleen op voor de hand liggende termen gevonden wordt , maar ook op 'kerstpanty', 'stoplicht in de klas', 'k'nex lessen', 'plukken van vogels' en 'onthazen';
• dat google ook naar mijn site verwijst als men mijn naam op maar liefst drie plaatsen verkeerd heeft gespeld.

Deze gegevens zijn verzameld over de laatste 1000 hits. Mischien is het volgende week weer anders. Stel je voor dat er ineens midden in de nacht bezoekers komen, of een hele horde bezoekers tijdens de lunchpauze aan komt waaien! Dan kom ik aan schrijven niet meer toe.

(Wilt u mijn teller aan het werk zetten, of bent u nieuwsgierig hoe men via onthazen bij mij komt, dan kan dat natuurlijk via een zoekmachine, of door direct naar mijn site te gaan.)

Populariteit

De signeersessie (zie oktober) bleef niet zonder gevolgen.
In de klas van dochter M was een activiteit 'complimenten geven'. Elk kind schreef zijn of haar naam bovenop een blaadje en gaf het door aan een ander. Die schreef iets aardigs over degene van wie de naam bovenaan stond, vouwde het blaadje om zodat het eigen commentaar onzichtbaar werd, en gaf het blaadje door aan een volgende. Resultaat na 20 x doorgeven: elk kind kreeg het eigen blaadje terug met daarop een stuk of twintig aardige opmerkingen.
Mijn dochter liet thuis haar blaadje zien. Veel kinderen bleken haar aardig, vrolijk of spontaan te vinden, wat mij niet verbaasde. Eén opmerking week af: 'Gaafe moeder' stond er.

Ik probeer al vanaf de lagere school niet gezien te worden als (klein)dochtervan-, maar gewoon als mezelf. Net nu dat lijkt te lukken, krijg ik dit briefje onder ogen. Leuk om een gaafe moeder te zijn, maar hoe is dat voor mijn dochter?
Maar die blijkt er helemaal niet mee te zitten. Ze ziet mijn bedremmelde blik en zegt luchtig:
'Dat is toch ook zo? Je bent toch een 'gaafe moeder'? Alleen is het wel verkeerd geschreven.'

Gevangen?

Advertentie op het raam van een uitzendbureau:

Gezocht:

G E V A N G E N

B E W A A R D E R